エム ||| COMMISSION OPEN!@AimRhythm

เพราะฉะนั้นแล้วทุกอย่างถึงต้องค่อยเป็นค่อยไปเมื่อจิตใจผ่อนคลาย ความรู้สึกทางกายก็จะกลับมาเมื่อนั้นเมลจะยอมรับเคนและทิ้งความกลัวนั้นไปได้ แต่แน่นอนว่าทุกอย่างมันก็ไม่ได้ง่ายแบบนั้น ด้วยสังคมในนิวยอร์กที่น่าหดหู่ ทั้งสองคนเลยตัดสินใจออกจากที่นี่กลับไปบ้านพ่อแม่เคนที่แมสซาชูเซตส์ +

エム ||| COMMISSION OPEN!@AimRhythm

จนวันหนึ่งเมื่อพวกเขามีความพร้อมพอ จึงไปรับเด็กหญิง เอริก้า มาเป็นลูกบุญธรรม เธอเรียกพวกเขาว่าพ่อ(แด๊ดกับแด๊ดดี้) ถึงตอนแรกจะสงสัยว่าทำไมถึงไม่มี"แม่" แต่เคนกับเมลและปู่ย่าก็เลี้ยงดูเธอมาด้วยความรัก เรื่องนั้นถึงไม่เคยกลับเข้ามากวนใจและไม่เห็นว่าเรื่องการไม่มี"แม่"เป็นปัญหาเลย +

エム ||| COMMISSION OPEN!@AimRhythm

ส่วนประเด็นปัญหาของ เอริก้า ที่ถูกยกขึ้นมาคือเธอเป็นเด็กที่เกิดจากมารดาที่ใช้สารเสพติดขณะตั้งครรภ์ทำให้มีผลต่อพัฒนาการด้านอารมณ์ ตรงนี้ในเรื่องก็เล่าถึงการเลี้ยงลูกอย่างเข้าใจ (เคนกับเมลเลี้ยงดูในแบบที่ควรจะเป็น ส่วนเรื่องเฉพาะทางของผู้หญิงเช่นประจำเดือนคุณย่าเป็นคนช่วยดูแล) +

エム ||| COMMISSION OPEN!@AimRhythm

เมื่อถึงวัยสาว เอริก้า ก็เจอกับปัญหาที่ว่าคนภายนอกจะมองเด็กที่ถูกเลี้ยงดูโดยผู้ปกครองLGBTโตขึ้นกลายเป็นเด็กมีปัญหาหรือถูกทำร้ายจิตใจ แต่ก็นั่นล่ะค่ะ โดนเอริก้าฟาดเข้าให้แล้วก็แสดงให้เห็นว่าเธอเป็นคนที่มีความสุขที่สุดเท่าที่คน ๆหนึ่งจะเป็นได้พร้อมกับคุณพ่อ2คนที่เป็นดั่งเจ้าชาย +

エム ||| COMMISSION OPEN!@AimRhythm

"ฉันคิดถึงเมลแล้วร้องไห้ คิดถึงคนที่รักเมลแล้วก็ร้องไห้ และพอนึกถึงเคนฉันก็ร้องไห้" ช่วงบรรยายของเอริก้าตอนนี้ทำเราเขื่อนแตกมาก เรารักเมลมาก เหมือนที่ตัวละครทุกคนรัก เห็นซีนของเคนที่ร้องไห้อย่างหนักครั้งแรกและครั้งเดียวนั่นก็ยิ่งเศร้า จากนั้นถึงตามมาด้วยปู่และย่าในวัย80กว่า +